öylesine

içimde gitgide büyüyen bir bomba var sanki ya patlayıp beni olduğum yere yıkacak ya da istemediklerimde nasibini alacak ,susuyorum sustukça büyüyor bir konuşsam ama nereden başlasam hangisini anlatsam kim duyar ,kim anlar ,kim umursar ????? bir sürü soru işareti
            Bahar aylarından mı bu sıkıntınin nüksedişi yoksa bir sürü planımın yük gemilerinin ağırlığını taşıyamaz yorgunluğuyla suya batışını izler gibi plansızsa tükettiğim günler aylar nedeniyle mi ya da gelecek korkusu mu? sanırım kalem plinin son gücünden yararlandığım bir işe yarar bir işe yaramaz güçsüzlüğü mü  ? Evrende bir toz zerreciği olan biz insanlar nasıl oluyorda tüm dünyanın bizim etrafımızda dönmesini isteyecek ,zannedecek kadar büyütebiliyoruz kendimizi ! toz zerresi olarak mutlu olabilmek mümkün mü? Susmak beynimi susturmak uyumak sabah gülümseyerek kendime, başlamak istiyorum güne yapabilecek miyim sabah göreceğim ....